กราบนมัสการพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่เคารพอย่างสูงค่ะ
ด.ญ.วันธิดา วงศ์ณิชกานต์(น้องโม) มัชฌิมธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ 20
หนูชื่อ ด.ญ.วันธิดา วงศ์ณิชกานต์ หรือ น้องโม อายุ 15 ปี เรียนอยู่ชั้น ม.3 โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ กรุงเทพมหานครค่ะ หนูเริ่มเข้าวัดตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ค่ะ ได้ร่วมบุญต่างๆ กับวัดพระธรรมกายมาหลายบุญ ถึงจะจำไม่ค่อยได้ แต่พอคุณแม่เล่าให้ฟังหรือได้ดูจากรูปถ่ายทีไรจะรู้สึกปลื้มทุกครั้งเลยค่ะ
ปิดเทอมปีนี้ หนูมาเข้าร่วมอบรมในโครงการมัชฌิมธรรมทายาทหญิง เพื่อฝึกกาย วาจา ใจ ให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ความจริงตอนแรกหนูไม่ค่อยอยากมาเท่าไร แต่คุณแม่ขอให้มา แล้วหนูก็คิดว่า ถ้าเราอยู่บ้านคงได้แต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่ได้ทำอะไรให้มันเกิดประโยชน์ สู้มาเข้าอบรม อย่างน้อยก็คงต้องได้เพื่อน หรือคุณธรรมอะไรติดตัวกลับไปบ้างค่ะ พอมาอบรมตอนแรกๆ หนูรู้สึกอยากกลับบ้านมาก แต่พออยู่ไปก็เริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่พระอาจารย์และพี่ๆ ให้ทำ ล้วนเป็นสิ่งดีทั้งนั้น ทำให้หนูมีระเบียบวินัย มีความเคารพ อดทน รู้จักความสามัคคี และการอยู่ร่วมกันเป็นหมู่คณะ หนูขอกราบขอบพระคุณหลวงพ่อ พระอาจารย์ และพี่เลี้ยงทุกท่านเป็นอย่างสูงนะคะ ที่ช่วยอบรมสั่งสอนพวกหนูให้เป็นคนเก่งและดี เนี๊ยบ เฉียบ เป๊ะ ปลื้ม ค่ะ
หลวงพ่อคะ ในช่วงแรกๆ หนูนั่งสมาธิ(Meditation)ได้ไม่ค่อยดีเลย หนูรู้สึก ง่วง เมื่อย และฟุ้งมากๆ แต่หนูก็พยายามฝึกนั่งตามที่หลวงพ่อบอก พยายามปล่อยใจสบายๆ เห็นความมืดก็ดูความมืด เมื่อยก็ขยับ ง่วงก็ให้หลับ ฟุ้งก็ให้ลืมตา หนูได้นั่งสมาธิบ่อยมากค่ะ จนวันหนึ่งหนูนั่งได้นิ่ง พอภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ ก็เห็นแสงสว่าง สว่างมากแต่ไม่แสบตาค่ะ แต่พอหนูรู้สึกสงสัยว่ามีใครมาเปิดไฟหรือเปล่า แสงนั้นก็หายไปเลย วันต่อมาหนูก็นั่งแบบเดิมอีก แต่ครั้งนี้หนูไม่สงสัยแล้วค่ะ พอเห็นแสงหนูก็ทำใจสบายๆ ดูไปเรื่อยๆ และภาวนาสัมมาอะระหัง ตอนนั้นรู้สึกสบายและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก หนูนั่งนิ่งๆไปสักพักก็มีดวงแก้วผุดขึ้นมากลางแสงค่ะ ดวงแก้วขยายขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็มีดวงใหม่ผุดขึ้นมาอีก ผุดต่อกันเป็นสายเลย หนูรู้สึกโล่ง โปร่ง เบา สบาย มากเลยคะ มีวันหนึ่งหนูนึกนิมิตเป็นองค์พระ ตอนแรกนึกได้แบบเบลอๆ แต่พอประคองใจภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ องค์พระก็ใสขึ้น ชัดขึ้น สว่างขึ้น และขยายใหญ่ขึ้นจนคลุมตัวหนู แล้วหนูก็ทำความรู้สึกว่าตัวเราและองค์พระเป็นคนๆ เดียวกัน ตอนนั้นหนูรู้สึกเบาสบายมากค่ะ พอลืมตาแล้วหนูก็ยังประคองใจไว้ที่ศูนย์กลางกายอยู่ตลอดเวลา ถ้ารอบไหนหนูนั่งได้นิ่งๆ หนูก็จะเห็นแสงนวลตาเหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ พอหนูหยุดใจลงในกลางแสงสว่าง หนูก็จะเห็นดวงแก้วใสๆ ขนาดประมาณ 1 กำมือ ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ต่อกันเป็นสาย ทำให้หนูมีความสุขมากเลยค่ะ
ภาพวาดจากประสบการณ์ภายในของน้องโม
น้องโม ในท่า Peace Position
สุดท้ายนี้ หนูขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธ์ทั้งหลายในสากลโลก ช่วยคุ้มครองหลวงพ่อ ให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ อยู่เผยแผ่ศาสนาให้พวกเราไปนานๆ นะคะ และหนูก็ขอเอาบุญทุกบุญของหนูมาฝากหลวงพ่อ และนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคนด้วยค่ะ กลับไปบ้านหนูจะนำคุณธรรมและสิ่งต่างๆ ที่ได้จากโครงการ ไปใช้ในชีวิตประจำวันให้เกิดประโยชน์สูงสุดค่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น