กราบนมัสการพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่เคารพอย่างสูงค่ะ ลูกชื่อ ธรรมทายาทหญิง สุชาดา พันพัว อายุ 20 ปี กำลังศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ เอกคณิตศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เจ้าค่ะ ก่อนที่ลูกจะมาอบรมธรรมทายาทหญิง ลูกเคยนั่งสมาธิ(Meditation)มาหลากหลายวิธี แต่ไม่เคยรู้สึกว่ามีความสุขเลย จนกระทั่งลูกได้มีโอกาสไปเข้าค่ายสมาธิกับพี่ๆชมรมพุทธฯ ลูกได้นั่งสมาธิกับพี่ๆและรู้สึกมีความสุขมาก ลูกจึงตัดสินใจมาอบรมธรรมทายาทหญิง เพราะอยากรู้ว่า “วัดพระธรรมกายมีการสอนสมาธิอย่างไร ทำไมคนจากทั่วโลกจึงได้หลั่งไหลมานั่งสมาธิกันเป็นแสนเป็นล้านคน”
พอเข้าโครงการแล้ว ตอนแรกลูกนั่งสมาธิได้พบแต่ความมืดมิด แต่ก็มีความรู้สึกสบายใจทุกครั้งนะคะ เหมือนเป็นการพักผ่อนจากส่วนลึก รู้สึกเบิกบาน ใจมันเกลี้ยงๆ สดใส และยิ้มได้ง่ายขึ้นทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่ง ลูกนั่งสมาธิไปเรื่อยๆตามปกติ เมื่อยก็ขยับ ทำใจนิ่งๆไม่คิดอะไร อยู่ๆก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาจากกลางท้อง เป็นแสงมหัศจรรย์ที่กลืนกินความเมื่อยความง่วงไปจากตัวลูกหมดเลย ลูกรู้สึกเหมือนไม่มีตัวเราอีกต่อไป รู้สึกสบายมากๆ
เมื่อได้ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สนแก้ววนาราม จังหวัดเชียงใหม่ ลูกก็นั่งแบบทำใจนิ่งๆสบายๆ นึกว่ามีดวงแก้วอยู่กลางท้อง ตอนแรกดวงแก้วนั้นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่ลูกก็เฉยๆไม่คิดอะไร และก็น่าแปลกมากเลยค่ะ เพราะดวงแก้วนั้นค่อยๆชัดขึ้นๆเรื่อยๆ โดยที่ลูกไม่ได้พยายามนึกให้ชัด แค่ทำใจหยุดนิ่งเท่านั้น แค่หลับตาเฉยๆดวงแก้วก็ชัดขึ้นเองค่ะ และสิ่งที่ลูกไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จากดวงแก้วสวยใสชัดเจน อยู่ๆก็เปลี่ยนเป็นองค์พระแก้วใสขนาดเท่าตัวลูก ท่านนั่งหันหน้าไปทางเดียวกันกับลูก แล้วตัวลูกก็กลายเป็นองค์พระ 
ธรรมทายาทหญิง สุชาดา พันพัว
“ความสุขที่ได้จากสมาธินั้นมากมายมหาศาล”
ลูกขอยืนยันว่า “ความสุขที่ได้จากสมาธินั้นมากมายมหาศาล” ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีความสุขอะไรเท่ากับ “เราเป็นพระ พระเป็นเรา” แบบนี้เลยค่ะ ความสุขทางโลกจากการฟังเพลงที่ชอบ ดูหนังที่ใช่ อ่านหนังสือที่คลั่งไคล้ ก็ไม่เคยได้รับความสุขใจเท่านี้จริงๆนะคะ กราบนมัสการด้วยความเคารพอย่างสูง
ธรรมทายาทหญิง สุชาดา พันพัว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น